‘Un dente sen cadáver’, pouca carne e moito óso

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Un dente sen cadáver’, pouca carne e moito óso

‘Un dente sen cadáver’, pouca carne e moito óso

Frank Soutelo viaxa a Galicia para arranxar un problema persoal cunha herdanza. Durante a súa curta estancia alí, a Asociación de Hostaleiros de Lalín contacta con el para que investigue a aparición dun dente humano nun chourizo. O caso require ser levado con discreción porque pronto se celebrará a Festa do Cocido. Logo ha resultar que ambos asuntos están relacionados.

Algúns aspectos formais

Se o lector abre o libro por unha páxina ao chou e pon o dedo, sen mirar, sobre o papel, de seguro o pousará sobre unha liña de diálogo. É certo que están ben levados e teñen un punto macarra moi acaído, pero o seu uso como fío condutor desaproveita e desnaturaliza a narración de Frank Soutelo, que só logra expresar a súa personalidade a través das indicacións narrativas dos diálogos e dunha voz en off entre escenas na que cumpría máis introspección e menos frases feitas. Ademais, o carácter de inmediatez que engaden os omnipresentes diálogos choca coa narración en pasado, xa que a maneira natural de narrar en primeira persoa en pasado é facendo que a túa personaxe, coa historia xa pechada, mire cara a atrás e narre desde a última liña da novela. Neste contexto, incluír diálogos intrascendentes non se pode xustificar co argumento de que se contan “porque sucederon así”. Debe existir ―e na novela non existe― unha razón pola que Frank nolos narra palabra por palabra.

Á hora de narrar os feitos, Miguel Anxo Fernández non adopta ningunha perspectiva concreta, simplemente narra cos verbos en tempo pasado. Por iso cando, perto do final, Frank queda preso nun almacén, o autor vese nun apuro, porque quere seguir narrando no seu “pasado con carácter de presente” e non pode facelo porque Frank está inconsciente. A solución que atopa é unha desesperada fuxida cara a adiante: comeza a narrar en terceira persoa ―durante case tres capítulos―, contando as peripecias doutras personaxes ―diálogos incluídos― e empregando a voz de Frank. O protagonista transfórmase nun narrador omnisciente de urxencia.

Outro erro importante que (alguén) debeu corrixir é o que sucede en numerosos diálogos:

―E quéresme de escopeta?

―Viríasme ben. Preocúpame perder os nervios

―Ferramenta?

―…?

Non agardou o meu comentario.

―Veña, feito. Arranxarei coa María e maloserá.

O uso de entradas de diálogo con puntos suspensivos é un recurso moi pobre na escrita. É máis propio da banda deseñada, onde a expresión da cara da personaxe compensa a falla das palabras. Volvendo ao exemplo, a reacción de Frank foi: “Non agardou o meu comentario”. Se o autor consideraba que con iso non bastaba, debeu mostrar aquilo que quixera expresar mediante outro pensamento de Frank ―que para iso nos conta el a historia―, e non cun emoticono.

Con respecto á trama

Suponse que o protagonista é un bo detective, pero non o demostra ao longo da novela. De feito, agás pola súa vinculación persoal co tema da herdanza, que é o disparador que o fai entrar en escena, Frank é un elemento prescindible na historia. Ao final do capítulo 4 (de 33 totais) puiden deducir o nome do asasino, da vítima e os detalles xerais da súa morte. En cambio, Frank non foi capaz de concluír eses datos da información que el mesmo me deu.

Gran parte do labor de investigación ocorre fóra de plano e delégaa o detective no coro de secundarios que o orbitan. As pistas veñen buscalo a el á casa en lugar de ocorrer ao contrario. Penso que foi un erro darlle tanto carrete a personaxes saídos doutros volumes da saga. Usurpan a súa función e impiden que se desenvolva por si mesmo.

Que fai daquela o bo de Frank durante toda a novela? As súas principais actividades, aquelas polas que mostra máis iniciativa e interese, son:

  1. Comer a fartar e tomar nota das receitas que máis lle prestaron. A comida é a maior paixón de Frank, só igualada pola súa afección aos refráns.
  2. Facer publicidade de lugares turísticos da zona pola que se move (entre Lalín e O Carballiño). O noso home visita múltiplos sitios de interese cultural, e se non lle dá tempo de ir, fálanos igualmente deles. Nalgunha ocasión sentinme coma o Truman de O show de Truman, película protagonizada por Jim Carrey, envolto nun interminable anuncio publicitario de Gadisa. Penso que a mellor forma na que un escritor galego pode promover o noso país é escribindo unha historia digna.
  3. Seducir unha recepcionista. Desagradoume bastante ser testemuña dos repetitivos e pouco elegantes pensamentos internos de Frank con respecto a Zeltia.

Un dente sen cadáver non é unha boa novela. Encádrase dentro do xénero da parodia inconsciente. Cómpre lela coa tenrura dun neno para extraer algo positivo dela. Tampouco está ben editada nin corrixida. Máis dunha ducia de grallas son moitas até para unha editorial modesta e sen pretensións. Pregúntome até que punto ambos feitos ―frouxa novela, frouxa edición― están relacionados e que fallou na comunicación autor-editor para que chegase ás miñas mans un libro do que moi pouca xente vai poder gozar. A responsabilidade final é da editora, pero… e se o sabía e a asumiu con gusto? E se lle deu igual sacar á venda un produto a medio cociñar?

Lin Un dente sen cadáver e vin tras del un autor con ideas e boas intencións, con ganas de contar unha historia, con afecto polas súas personaxes, con ganas de agradar os seus lectores e de pasalo ben escribindo. Pero tamén vin alguén sen asesoramento literario ningún, que non recibiu (ou non quixo escoitar) críticas nin consellos. No interior de Un dente sen cadáver albisquei un autor novato e unha editorial que non quixo perder o tempo en cortarlle as patacas aos cochos. Que as rillen, que teñen bo dente.

♦ Un dente sen cadáver, de Miguel Anxo Fernández. Galaxia, 2016. 248 páxinas. ♠17,50€

Lois Z.


Source: BIOSBARDIA

2017-06-01T00:16:10+00:00 01 / 06 / 2017|BiosBardia|