‘Tempo roubado’ vs ‘Eabeca e as sete cidades de Europa’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Tempo roubado’ vs ‘Eabeca e as sete cidades de Europa’

‘Tempo roubado’ vs ‘Eabeca e as sete cidades de Europa’

Monumento a Europa en Vigo.

Nos cuartos de final, Guillermo Rodicio fronte a Amador Castro. Tema: ‘Cidades de Europa’.

Eabeca e as sete cidades de Europa

Ganímedes desaparece do ceo e marca a fin da quenda. Os mineiros en procesión enfían cara á taberna de Brandomil. Piden cervexa e viño, afrouxan os escafandros, ata a segunda rolda vanse acomodando á presión. Co baleirar dos vasos, a propia luz parece aumentar no furancho. No fondo pódese ver agora unha velliña sentada soa, lentes escuras e sintetizador sobre os xeonllos.

—Bran, ponlle aí un grolo de auga á Briseida, a ver se se anima a cantar algo.

—Hasme dar auga como se fose unha mendiga da Terra? Se saco o cofre das palabras, se solto un nó da madeixa, ben podiades ofrecer un pan de centeo e unha boa cervexa. Cantarei, que outra cousa non sei facer, mais con este zume de mar agardade só unha gorxa frouxa e un canto saudoso. Achegádevos todos, mineiros das ondas, que vos hei contar a historia de Eabeca e as sete cidades de Europa.

Era a Europa galileana unha infinda planicie de xeo cando os primeiros sabios chegaron. Unha cúpula colocaron, como deuses que levantan o ceo, e baixo ela admiraron o Xúpiter egrexio. Mais a Terra, cada vez máis seca e máis sedenta, pronto reclamou augas europeas. Mandaron os mineiros, entre eles mil galegos, mesturáronse cos sabios e fundaron Eabeca, cidade dos portentos. Dos prodixios que alí se fixeron aínda nos chegan ecos. Dominaron gravidades, inventaron linguaxes, perfeccionaron artes. Ah, pero por toda a súa ciencia, pagaron inmensa peaxe.

Europa enteira queceu desmedida coa luz das marabillas de Eabeca. O xeo baixo os seus pés fundiu sen aviso, foron rotas as fontes dos abismos, afundiu a cidade e os seus tesouros, o satélite enteiro mutou nun xigantesco océano sen beiras nin fondo. Case todos pereceron, apenas perduraron uns poucos.

Mais de entre os europeos ergueuse unha galega, Briga coraxosa, que aínda lembraba en soños caracochas dos castiñeiros. No seu xenio enxergou a forma das sete longas cidades de Europa, que como enormes plataformas alborexaron sobre as ondas. De lonxe, lanzais linguas de ferro atravesando os mares; de preto, intricadas contornas de ocos e recantos, por onde trepan as augas para que vós os mineiros, traiades luz e sustento.

Coñecedes os seus nomes: Kaerlud, Venéxia, Mokum, Holmia, Väinö, Ènneci e Auria, as sete fillas de Eabeca. Nelas naceron os vosos avós, nacestes vós, virá a este mundo a vosa proxenie. Nelas prosperamos, atopamos simetrías e riquezas, nelas nos convertemos na envexa da Terra. Nas sete cidades nárranse estes eventos, mais en ningunha con tanto fundamento como na Auria dourada, pois é o lar dos galegos, de Briga os herdeiros, que sen ter visto un río aínda lembramos os nomes do Miño, do Sar, do Sil e do Eo.

Non esquezades, mineiros, o fado de Eabeca. Que ninguén pode chegar a Europa sen penitencia. Por iso de cada dez polisóns terrícolas que aparezan nos cargueiros, sete haberán de ser entregados ao mar en ofrenda. Farémolo sen desfrute, pagaremos ese prezo. Polos sete agasallos que nos fixo, a urbe asolagada sempre reclamará tributo.

…………………………………..

Tempo roubado

Sei que me chaman tolo. Que o borboriñan cando son imprudente e me deixo ver. Pero non é certo. O único certo é que son un nowhere man dun país inexistente e que hai catro anos que non saio da casa (un ano; dous anos; tres anos; catro anos). Ti sábelo.

Sabes que na miña casa todo o mundo é benvido. Polas súas portas de entrada e de saída (catro veces catro), pasan cada día centos de persoas ignorando quen deseñou o teito que as acolle. Portas xiratorias, sen anverso nin reverso, que lle ceden o paso ao banqueiro de Xenebra, á artista de Venecia, á violinista de Viena ou ao lidador de Sevilla: unha humanidade breve e atafegada que só se detén, o mínimo imprescindíbel, nos cadros luminosos espallados por todas partes.

Eu ocupo un breve espazo da casa. Un apousento reducido e descoñecido entre as portas 63B e 64B (o número de portas da miña casa é de catro elevado a catro). Só é visíbel dende fóra, a través da gran fachada de vidro. E aínda así, habería que escalar pola romboidal estrutura metálica. Ou saber voar. Pois, como podes ver, estou no segundo piso (a dúas veces catro metros de altura).

Para chegar ao meu recuncho percorreches un dos catro longos corredores que saen, en forma radial, dende o círculo ao que eles chaman punto de encontro. Antes, tiveches que sortear os gardas. Custodian a miña casa co único obxectivo de impedirme saír. Até que recupere o tempo que non é de ninguén, que é de todos, e foi meu hai catro anos (un ano; dous anos; tres anos; catro anos).

Un día de cada catro, despois de comer restos nalgunha das (catro veces catro) cociñas da miña casa, teño torzóns de estómago e remato no meu recanto feito un nobelo, soportando a dor e os calafríos, até que a miña resistencia interna vence ao veleno que eles me puxeron.

Ás veces (unha de cada catro), penso que vou morrer aquí. Entón ti, que tes a face que eu tiña hai catro anos, vésme visitar. Reconfórtame. Sei que non vai vir un redentor porque son un nowhere man dun país inexistente. Mais coa túa axuda poderei destecer as redes de vidro e de metal que me impiden recuperar o tempo roubado.

Despois, cando a dor remite, durmo e ti marchas.

****

Os raios do abrente rebotan contra as ás de metal dos avións durmidos, creando rosetóns de cores laranxas nos paneis apagados dos corredores.

A rapaza con bata azul ceo sinala cun trapallo o vulto estirado entre a porta 63B, destino Atenas, e a 64B, destino Heraclión.

—E isto?

O home con uniforme marrón detén a máquina de puír o chan.

—Seica lle roubaron a documentación o día que chegou. Pero toleou de todo cando alguén lle quitou o reloxo mentres durmía.

 


Source: BIOSBARDIA

2018-05-17T03:00:41+00:00 17 / 05 / 2018|BiosBardia|