‘SYNTAGMA_files’ vs ‘No canto das sereas’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘SYNTAGMA_files’ vs ‘No canto das sereas’

‘SYNTAGMA_files’ vs ‘No canto das sereas’

Mar. ANASTASIA R/FLICKR.

Nos cuartos de final, Érica Couto fronte a Adrián Feijoo. Tema: ‘No fondo do mar’.

SYNTAGMA_files

SYNTAGMA087_MEGIDDO_003

[CATEGORÍA: MEGIDDO-POTENCIAL PERIGO]

-A actividade dos ordenadores monitorízase para revisións. O acceso a documentos dunha categoría superior, sen permiso certificado de catro supervisores, castigarase cunha sanción 43/87 sen posibilidade de apelación.-

Usuario: ********

Contrasinal:  **************

Cargando…

Petición aceptada.

SYNTAGMA087_MEGIDDO_003____ACCESO___PERMITIDO

LOCALIZACIÓN: XQ-38  43º03’32”N  9º18’37.1”W

STATUS: CONTROLADO [15-05-2018]

  1. A) Precedentes.

A anomalía 087 localizouse na posición XQ-38, a 20 quilómetros de PUNTA GAIVOTEIRA [CABO TOURIÑÁN]. O primeiro reporte de actividades deuno un veciño da zona, Xosé M., cando no transcurso dunha xornada de pesca furtiva na madrugada do 28/03/2011, atacárono unhas estrañas criaturas, descritas coma peixes con forma humana, as cales intentaron botalo á auga e devoralo. Puido fuxir a un pequeno peirao nos Forniños onde chamou por teléfono a emerxencias para notificar a súa incidencia. Seguindo os procedementos habituais, efectivos de SYNTAGMA interceptaron a chamada e chegaron a tempo para evitar a expansión do seu testemuño. Inmediatamente impúxose unha zona de exclusión ás autoridades locais.

Criaturas coma as descritas no anterior reporte son as mesmas que figuran nos documentos miskatónicos baixo control da organización: o Kitab Al-Azif e o De Vermis Mysteriis. De feito, coñecíanse a existencia de posibles comunidades da Antiga Raza (no sucesivo, Profundos) en diferentes sectores das Rías Baixas pero ata o momento a súa presenza ó norte de Finisterre era algo en principio descartado pola dirección. Por iso CÓNCLAVE 5 ordenou unha investigación do leito mariño de XQ-38, co fin de aclarar a situación e ver se precisábanse medidas adicionais.

  1. B) Investigación.

A sonda revelou unha frenética actividade de Profundos a 400 metros baixo a superficie, dirixíndose a zonas fóra do noso alcance. Unha análise máis completa das imaxes revelou que algúns transportaban diferentes obxectos, dende alimentos a grandes rochas. Outros nadaban en formacións simétricas, con formas cambiantes e complexas. No minuto 23:18 unha das criaturas repara na presenza da cámara e esmágaa xunto con outros conxéneres, con gran violencia.

O seguinte paso era a fotografía satélite mediante o sistema MAGI. As súas revelacións proporcionáronnos unha información moito máis reveladora da situación, ata o punto de que a anomalía fose inmediatamente clasificada coma MEGIDDO e ficara secreta para os niveis inferiores.

Os infravermellos revelaron unha figura de aproximadamente dous quilómetros de lonxitude, coas formas delineadas e perfectamente recoñecibles, iguais ás descricións nas profecías de Innsmouth. O ente está en repouso, posiblemente en estado de hibernación ou cataléptico, nun conxunto rochoso a 2.760 metros.

As consecuencias do seu posible espertar, xunto co aumento da presenza de Profundos a pouco máis de unha hora en barco de terra firme, é un perigo potencial para a vida humana na zona e da estabilidade do Pacto de Segredo.

  1. C) Medidas.

CÓNCLAVE 5 estipulou:

1) Vixilancia permanente da zona XQ-38 mediante o MAGI.

2) Eliminación inmediata de calquera Profundo ó norte da posición 42º52’47.9”N  9º16’22.8”W, sen excepcións de ningún tipo.

3) En caso de sinais claros de cambio catastrófico, aplicación do protocolo Shiva.

Directrices de obrigado cumprimento para todos os axentes de rangos 1-5.

……………………………..

No canto das sereas

O mar, coma pintado alá lonxe onde acaba o mundo, reflectíase no anel que lle pechaba o sobriño, e cando Estrela facía xirar entre os dedos o aro de metal, tamén o océano ondeaba dentro del. Polo día, Estrela sentaba nos bancos do peirao. Pola noite, esquecida do mundo e abafada por un sono nervioso, falaba con el facendo rodar no dedo o círculo dourado. «Onde estás?», repetía sempre.

Lonxe, no fondo do mar, víao camiñar atravesando os fondais co paso lastrado pola forza das correntes. Os cabelos coroábanlle a cabeza crechos coma os brazos inquedos das medusas, mentres as mans, que colleran a pátina das estatuas de bronce, ían cortando as augas con brazadas lentas. Diante da fronte levaba unha luz que lle iluminaba os camiños da noite oceánica. E cando descubría a Estrela mirándoo desde as fronteiras do sono, sorríalle.

Co pasar dos días e o chover das noites, Estrela pareceu animarse un algo. Tornárase faladeira cos veciños que, feridos pola traxedia, buscaban tamén consolar. «Estás a coller cor na cariña. Xa voltas sorrir», dicían. «É que el está a chegar», e fregando o anular encoiro anunciaba contenta: «Deille o anel para que non perda a vía da casa».

El avanzaba rompendo os torrentes de auga. Na longa viaxe deixouse peteirar polos peixes miúdos; cruzou as portas derrubadas dunha cidade sepulta desde as que os outros afogados lle facían cenos e lle ofrecían bandexas cheas de ouro; refuxiouse entre os mastros partidos dun galeón cando pasou marcial o gran Neptuno asubiando dentro da súa buguina.

E chegou o día no que a terra se lle apareceu diante.

A enseada abriulle os brazos. Con dedos agarimosos de nai tiroulle do corpo mol os restos da roupa esfarelada e case disolta, peitoulle os cabelos cos dedos de escuma e púxolle estrelas nas bocas negras dos ollos para que a Estrela que o agardaba na costa se puidese reflectir neles.

Cando case despuntaba o sol, atopárono afundido na lama, cos brazos estirados coma quen se esforza por tirar o corpo fóra da auga. As campás tocaron a morto polos vieiros feridos da aldea, mais para Estrela repenicaron como un anuncio de festa. Era el que chegara! Saíu correndo á praia cos pés descalzos. Os veciños arrodeaban o regalo da resaca en silencio. Déranlle a volta ao corpo. Ao vela baixar pola area, abriron un espazo pola que entrou coma o vento nas velas. Afondou os xeonllos no limo, percorreu coas mans trementes os restos daquel corpo, rindo e saloucando. Buscoulle os brazos, prendeulle os pulsos, repasou un a un os tocos dos dedos.

«Non é el! Non é el!», gritou desesperada. «Non leva o meu anel, non é el! Aínda está alá, no fondo do mar! Baixádeme para que poida traelo de volta!». Quixo correr dentro e afundirse no mar, pero as augas estaban lonxe e fartas de corpos. Alguén a colleu dos brazos e a levou de volta á area. As campás calaron.


Source: BIOSBARDIA

2018-05-17T03:00:40+00:00 17 / 05 / 2018|BiosBardia|