‘Resaca do deus río’ vs ‘123456789’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Resaca do deus río’ vs ‘123456789’

‘Resaca do deus río’ vs ‘123456789’

Man. BAMBI WILLOW/FLICKR.

En cuartos de final, Carlos Vega fronte a Marcos López Concepción. Tema: ‘Resaca’.

Undoustrescatrocincoseisseteoitonovedez

O meu pai era da opinión de que o que apodrentaba tamén era familia, por iso, logo de marchar mamá, deixou que a casa balorecese no verán como a froita pasada. Cos ollos como pedras miraba os reloxos e para min. Eu tiña catorce anos, ningún amigo e unha gata sen nome que preñou. Pousou tres crías ao final dun burato no palleiro. Tentei entrar por aquel orificio en espira para ver o paridoiro. Os días interminables converteron aquel sucedido nunha distracción. Quería meterme polo oco que non era máis ancho que o meu puño. Apalpaba ás cegas coa man, ata que nunha tarde, o que imaxinaba dentro apareceu deitado aos meus pés. O máis pequecho tiña o sangue reseco pegado polo pelo. Outro estaba teso e sen orellas. O terceiro, que aínda gardaba un latexo, convulsionaba unha pata como dicindo chao. Cando vin os tres miquiños berrei e apegueime no chan de onde me ergueu o papá. O instinto. Algún macho, explicou, quería que a gata entrase en celo.

As bagullas a caer era o que eu podía contestarlle. Levoume á cociña onde adoitaba atar as súas mans grosas co fume do tabaco, facendo nada e escoitando a Roberto Carlos nun casete. Cheiraba a suor e ovo cocido. Eu non paraba de saloucar. Había nos andeis botes de Nescafé reenchidos de augardente doce e guindas a macerar, que como se as cores puidesen murchar, tinguiran o alcohol dun marrón enfermo que papá vertía un pouco cada día nunha cunca estampada con flores. Encheuna para min e fíxome beber duro.

Apareceu a canción do gato triste para envolvernos en papel de regalo. Dei un impo como unha nota musical. El riu, bicoume na meixela, outro bico, e outro máis na boca. Conduciume da man polo corredor e atrapallada polo licor sentín as mans grosas, o peso, vin unha mosca camiñando pola súa testa. A cada empuxón sobre a cama, eu na miña nube, imaxinei que se encollía, que perdía tamaño, que o meu pai pasaba a ser menos, logo un anano, e máis tarde por fin un ser minúsculo que podía atrapar na palma da miña man para introducilo pola vaxina. Disolvelo, facelo desaparecer alí dentro como un terrón de azucre.

A mañá bourou no ventre e na cabeza. Doíame por dentro. Había sabor metálico na boca. Acubillei o corpo nas sabas. Odiei a mamá por non estar. Quizais el entraría na habitación como tal cousa. Enroscaríame no noxo e no medo, diríalle que me deixase en paz, que ía vomitar, e el coas mans atadas polo fume do tabaco respondería que era a resaca. Que durmise e estivese calada.

Non chegou a entrar nin o escoitei trebellar pola casa. Pasaba do mediodía cando sentín miañar a gata como se a ela tamén estivese doente. Vestín unha camiseta. Tiña grumos de sangue nas coxas. Pensei en contar ata dez. Se non aparecía antes de rematar a conta talvez fose certo que o conseguira disolver. Contei rápido.

…………………………………..

Resaca do deus do río

«O Pilcomayo sempre enferma nos mesmos meses», pensaba Ismael mentres arrastraba a barca polo leito soterrado entre cascallos. El Chaco, como o chamaban os da fronteira, gañaba a vida uliscando entre os edificios que arrasaba o rio nas temporadas de chuvia. Agardaba o traballo nas semanas de seca, cando coas primeiras chuvias a riada mallaba ata nos ranchos máis grandes. Nunca trouxera o seu fillo antes pero coa última temporada puidera comprar un par de botas de máis. Aquela mañá o piollo ficaba apoiado no bordo, sinalando os primeiros restos que comezaban a despuntar pola beira da esquerda.

Os berros do neno espertárona. Non estaba na súa árbore senón enriba dunha táboa moito máis arriscada. Saca a lingua e todo o que lle rodea atópao húmido e pegañento. Está boca baixo e apenas consegue recollerse sobre si mesma.

Elas saben cando se aveciña unha enchente. Está na calor que se pega nas árbores. Ao escoitar o río, enróscanse nas pólas máis fortes e déixanse levar, pero aquela vez non deu chegado. Concentrada no seu corpo, sente os músculos ríxidos ao intentar moverse e dóese por mor duns dentes que lle atravesan o lombo, mancándoa ao respirar. Limítase abrindo a boca e deixando que o aire entre e saia sen axitarlle os pulmóns.

O raparigo é o primeiro en baixar en canto tocan terra e o pai síguelle coa pala e os sacos. Só buscan cousas que brillen. Dividen a zona e empezan a fedellar entre caixas e taboleiros podres.

É o fillo quen se fixa na serpe que treme sobre madeiras. Está atravesada por ferros e enchoupada en sangue, as escamas negras brillan ao sol e lanzan reflexos valiosísimos aos ollos do cativo. Acércase a ela tanto como pode, pero as botas afúndeno no barro. Sen pensalo estírase ata que saca os pes e chega a carón do animal, que ao notar a presenza balancea a cabeza e abre os ollos.

A primeira vista parécelle unha cría de home. Intenta fuxir ata que recae nos peciños do cativo. Acurrálana contra si mesa, pero parecen distintos sen a pel negra na que nunca consegue afundir os cairos.

Cando o Chaco dáse conta do mesmo, a serpe xa está a estirarse paseniño, abaneando sen querer a cabeza, cos dentes apoiados nas pedras e a boca seca.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Source: BIOSBARDIA

2018-05-17T03:00:49+00:00 17 / 05 / 2018|BiosBardia|