‘Pena máxima’ vs ‘Romance e salvación’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Pena máxima’ vs ‘Romance e salvación’

‘Pena máxima’ vs ‘Romance e salvación’

Céspede con balón senlleiro. MARKUS SPISKE/PEXELS.

No grupo A nesta terceira xornada asistimos ao duelo entre Lois Pérez e Lois Z sobre o tema: “Fútbol”.

 Romance e salvación

Os meus pés. A miña salvación.

O seu co balón foi coma un romance. É así. E só uns poucos duran para sempre.

Toda a puta vida foron por libre. Pero entendéronse ben con el dende o comezo.

Hoxe é o último partido neste equipo de merda. Vivín o meu soño, xoguei en lugares onde os máis nin se atreveron a imaxinar pero o luns a chupala, buscar traballo. O que me trouxo aquí foi o que me perdeu tamén. A paixón. O Crica, o do material, mírame de esguello, viume de madrugada preto do peirao. Pero eu vinte tamén. O vello truco dos dous móbiles: chama de un ao outro, o que ten na mesa de noite. Entón faise o durmido ata que o avisa a muller; logo responde atordado e fai coma que o chaman dos talleres do peirao, esbardalla con eles, que se escarallou o barco, veña, carallo, veña, agora vou… Ao volver de madrugada o malnacido bota as mans ao primeiro tubo de escape e enzoufa a cara antes de subir para a casa.

Fillo da merda.

Houbo ser el.

O míster negoume o saúdo e pinchoume da aliñación. A rascala, Bargueiras. Tes talento ata despexándoa, pero chúpannola os teus libros, a túa zurda, a túa cultura, que sexas gracioso cando te mamas a muerte, finiquito e pista; o Chiveta mírame, é un cocainer e deixouno a moza por darlle unha malleira ao seu mellor colega, que era o que a atendía un pouco; o Vichi esnafrou o martes o coche medio cego e o pai fíxolle un control de drogas; o pai do Nei, ao volver da obra, encontrou o irmán metendo riba da mesa do salón; o Capi é tan borracho coma seu pai e a Rocío alúmalle cando sae ata as mil; o delegado ía airear a casa da aldea cunha amiguiña e a muller agora toma depresivos dende que el marchou para sempre. Saíu hai meses en barca ao mar. Nunca máis volveu. Igual parece un fodido conto, pero hoxe que me retiro é hora de facer balance. Isto é o fútbol e non outra cousa. E aquí é onde me trouxo seguir o meu soño de neno. Outros poden fabular pero eu estiven na fábula. Canta ledicia e canta dor. Todo xunto.

Penso coma o Karlotti; se no derradeiro intre de vida sentes que fuches fiel aos teus valores daquela hai unha salvación, inda que morras. Se pola contra non foi así, entón morrerás condenado para a eternidade. Polo derradeiro pensamento.

E nisto é máis ou menos no que penso cando corro cara ao balón no último segundo do partido e alí me agarda el, coma na terraza dos meus avós, xa mortos hai moito, onde os meus pés namoraron del. Quixera salvarme pero sinto unha punzada e si, é o orgullo que tenta foderme. Botareina fóra e que se fodan. Rebentareino again.

Lembraredes o Bargueiras, monos.

Pero é inútil. Os meus pés seguen namorados.

Del.

E sempre foron por libre.


Pena máxima

Ese día Miro e os amigos foron cear a un sitio novo. Era a inauguración e tiveran a ocorrencia de facer un simpa aproveitando que había estar cheo. O nome da churrascaría, O penalti, presaxiaba o recargado estilo decorativo. Trofeos irrelevantes e fotos vellas de deportivistas encrequenados. Os trallazos das bólas que corrían pola madeira do futbolín estalaban nos oídos.

Miro pediu un «López Rekarte», que lle serviron tarde e pasado. Na parede había un recorte de La Voz de Galicia, enmarcado nun cristal. Na foto que acompañaba a nova saía Djukic, desolado despois de fallar o penalti. En primeiro plano, González, abrazado ó esférico. A escena aparecía reticulada polas cordas da portaría. A Miro non lle fixo ningunha graza. Ese intre era un recordo traumático. Podía repetir todo o que fixera ese 14 de maio do 94 coma se o tivese vivido mil veces.

Na sobremesa comezaron as risas contidas e a mirar cara á porta. Un fixo un aceno coa cabeza cando se ergueu un grupo grande que tapaba case toda a barra. Daquela oíron un berro. «Goooool!». Non era día de partido e o futbolín estaba libre. Tampouco fora por eles. Miro fitaba para o coche e turraba por marchar, pero os outros, intrigados e cos chupitos enriba, quixeron saber que pasaba. O balbordo viña da parte de atrás do bar. «Se lle marcas un gol ó dono non pagas», explicoulles un tipo con cara de pillo.

Semellante desafío esnaquizara o mérito da súa trasnada. Ó fondo había unha porta que daba a unha terraza interior. Atravesárona, diante deles viron unha portaría. A cor do chan imitaba o céspede e ata tiña pintadas as liñas dunha área grande. O reto consistía en tirar un penalti. O dono do bar facía de porteiro, con luvas e todo. A Miro aquilo empezou a parecerlle moi mala idea. Sentía latexar forte o corazón. Cando lle tocou a quenda a xente bruaba. A el dáballe voltas a cabeza. Non sabía nin onde estaba, seica en Riazor, no derradeiro minuto do partido. O Barcelona xa lle gañara ó Sevilla, só valía a vitoria. Déronlle ganas de dicir que non, pero a Donato xa o cambiaran e el era o segundo lanzador. Colocou o balón no punto de penalti e camiñou ata a frontal. Moveu as pernas para disimular que tremía. A pelota era unha anana branca sobre a que orbitaban lanzador e porteiro. Miro respirou fondo. Comezou a carreira sen ter claro como quería lanzar. Pegarlle forte ou agardar a que o porteiro do Valencia se movese. Tirou raso e á esquerda, moi frouxo. González ergueuse co balón na man e o puño en alto, cun atronador berro de ledicia porque ía cobrar. Miro choraba, os compañeiros termaban del para que non fose ó chan. Mauro, Nando, Bebeto, Fran, Ribera, Liaño… estaban todos alí con el. Tamén Arsenio, que o consolaba. «Que se lle vai facer. Estaba escrito». Miro quería dicir algo pero, cos saloucos, parecía que falase en serbio.


Source: BIOSBARDIA

2017-11-08T01:55:29+00:00 08 / 11 / 2017|BiosBardia|