‘Odio Colombia’ vs ‘O solpor infinito’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Odio Colombia’ vs ‘O solpor infinito’

‘Odio Colombia’ vs ‘O solpor infinito’

Semifinal entre Marcos López Concepción e Pablo Fernández Barba baixo o tema ‘Inverno’.

O solpor infinito

Non dixo nada, teu pai. Fitoume, calado, tras as gafas de espello que sempre lle lembro cando penso nel, mais non dixo nada. Túa nai, si. Lembras? Ela sempre tiña unha palabra amable na boca e un sorriso na cara para min. Caíalle ben, creo. E ti, sentada na toalla coas pernas cruzadas, lendo unha novela calquera dun suicida calquera, tamén sorriches ao verme chegar, mentres o sol de finais de verán aínda era quen de che alumear as pencas da cara. Coa estupidez gravada nos ollos, soltei un par de protocolarias frases para facer tempo, algo sobre o bo que viñera agosto, penso, mentres ti gardabas con coidado o testamento que andabas a ler, non se nos fose encher de areas o ruso tolo aquel. Daquela erguícheste, bicáchesme os beizos sen recato ningún mentres ao teu pai se lle revolvían as tripas detrás das gafas, e anunciaches oufana que marchabamos dar un paseo. Morto de vergonza, tivéchesme que coller da man case que pola forza, e coa mirada de bile do teu pai cravada no meu lombo, aínda te atreviches a facerme unhas cóxegas no cu. Fixéchelo para o desafiar a el, non para me incomodar a min, mais sei que ao chegar á beira e sentir a auga fría nos pés, algunha parvada protestei. «Xa non son unha nena», reivindicaches, «Canto antes o entenda, mellor para el», e deches por rematado o asunto mentres camiñabamos cara ao final da praia, da tarde e das vacacións esquivando as pedras que trouxera a resaca, os últimos turistas e a inevitable conversa que nos queimaba na boca dende había días. Falariamos de cousas triviais, no entanto. Un repaso aos momentos estelares daquel mes inesquecible, ou así. Que se xa me valeu cando. Que pois anda que ti o día que. Que se lembraba a. Que se como o esquecer o. Batalliñas insubstanciais, en fin, segundo o sol baixaba no ceo á velocidade coa que a nós nos baixaba o sorriso forzado dos beizos, ata que nese punto do horizonte no que xa non puidemos finxir máis, decidimos bebernos a bicos as bágoas que nos sucaban a cara, repetíndonos o moito que nos queriamos e o moito que nos habíamos botar de menos. Esa foto de nós os dous abrazados, coa auga polos nocellos ao pé da vella fábrica de salgados, leva cravada na miña memoria dende aquela tarde, e iso que ti decidiches poñerlle punto final ao pouco de empezar para que o solpor non tivese tempo de nos roubar o último parágrafo do verán. «Ven, anda», dixeches, antes de me levar en silencio ata entre as dunas para que puidésemos deixar alí a nosa virxindade prendida para sempre. «Díxenche que xa non era unha nena», murmuraches ao rematar. «Moi longo se me vai facer o inverno», respondín eu.

Vai xa para vinte e cinco anos que me dura o frío.


Odio Colombia

Hai moitos anos atrás, de neno, xa estiven nun hospital. Foi cando na seca dos anos vinte o mundo non estaba engraxado e apagabamos a furia da gorxa cun trago de auga fresca.

Era xaneiro e non chovía desde tres anos antes. Polo ollo que tiña intacto, albiscaba desde a miña habitación o cume do Galiñeiro onde se apostaran unhas nubes sólidas como bárbaros a cabalo. Cabalgou o vento, viñeron os relampos e chegou a choiva batendo contra as fiestras, o que fixo estoupar salvas de aplausos nos corredores do sanatorio, as risas, e unha placidez que podería ser a felicidade. A treboada entrara polo oeste e cubriu o pais por enteiro. Papá bicou a mamá e apagaron as luces para ver mellor a auga que escorregaba nos cristais en regueiros que eu papaba co meu único ollo, unxindo o golpe na cabeza e as feridas provocadas pola tunda dos meus compañeiros no canaval enxoito. Foran cinco xuntos de regreso a casa, e algún máis a mirar, cando xa a falta de auga fixera habitual o racionamento co reparto dunha barra vitamínica e a bolsa diaria de medio litro por persoa.

Dábasenos aos nenos, a auga potable na escola, e os mestres acomodaban as súas leccións con fábulas para concienciarnos do seu uso correcto, como aquela, a do neno que escoitaba miañar os gatiños nunhas silveiras e puña un cacharolo para que bebesen, aparecendo de socato na historia, ratas grises entre a matogueira, con chagas e o rabo longo da cor das miñocas.

Eles cinco quixeron a miña auga cando no canaval mo sacaron da mochila. Agarrei a bolsa mol e da outra punta Adrián turraba coas unllas brancas pola forza que facía.

Solta, hostia”, dicía anoxado. “Ti non es de aquí, a auga é nosa”. Eu repetía que si. Que era de Santa Cristina de Naia. “Ti naciches na selva”. Escachou o recipiente co tirapuxa e o seu contido deixou na terra unha pucharca fuxidía. “Mira o que fixeches, puto macaco”. Déronme un empurrón. “Di que odias Colombia”. Empezaron a darme patadas. Puñazos. “Odio Colombia, odio Colombia…”. Rodeado e mexando por min co medo repetín de seguido, “Odio Colombia, odio Colombia…”.

A pedra que me deu na tempa deixou cego o ollo esquerdo. O broucazo levoume de neno, a aquel outro hospital. Pasou toda unha vida e os motivos polos que volvo a ingresar son outros. Tiven a sorte de gozar de saúde 8, 5 e 9 ata os anos da paga universal. Estou a recuperarme dun derramo. Como fun bo traballador, un cidadán sen malos expedientes, teño dereito ás descargas de datos almacenados. Co tratamento recuperan espazo. Trócanse as neuronas mortas. Chega o recordo dos anos da seca para espelirme. E na escuridade na que estou, aparece como unha tormenta “Odio Colombia”. As miñas primeiras palabras da recuperación. O marcador lacrimal pousa unha gota no meu ollo bo, e eu pestanexo intentando que se converta nunha bágoa.


Source: BIOSBARDIA

2017-12-06T00:22:14+00:00 06 / 12 / 2017|BiosBardia|