‘O segredo’ vs ‘O avó sempre sabía que facer’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘O segredo’ vs ‘O avó sempre sabía que facer’

‘O segredo’ vs ‘O avó sempre sabía que facer’

Fonte de zorza.

Duelo de cuartos de final entre o primeiro clasificado do grupo D (Pablo Fernández Barba) e o segundo clasificado do grupo A (Xosé Duncan). Tema: ‘Fonte de zorza’.

O avó sempre sabía que facer

Apalpou a parede ao longo da sombra de humidade. A pintura comezaba a se descascar nalgúns puntos e non puido evitar pensar en como se anoxaría o seu avó se aínda vivise. Esa casa fora máis que un fogar para o vello, nela transcorrera toda a súa vida e alí nacera a súa filla, malia que esta non tardara moito en abandonala para formar a súa propia familia.

Mirou cara a arriba e seguiu coa vista o traxecto imaxinario do tubo de desaugue do inodoro. Tamén era mala sorte, lamentouse, que xusto se puxese a perder auga dez días despois de enterraren o avó. El non dubidaría nin un intre en arranxar a fuga coas súas propias mans e frear aquel estrago antes de que fose a máis. El sempre sabía que facer. Esa mesma resolución mantívoo firme na aldea mentres todos os demais morrían ou marchaban sen deixar rastro. Foi a que o axudou a superar a morte da avoa e a non pedirlles axuda aos da cidade, como os chamaba a el e os seus pais. Si, o avó fora quen de sobrevivir co que el mesmo criaba e recollía, cos froitos do seu esforzo, como un verdadeiro eremita.

Fitou aquela mancha escura que reptaba parede abaixo e aceptou mentalmente o reto. Non agardaría ao luns para chamar o fontaneiro, non, el sería como o seu avó. Saíu ao cuberto e remexeu na caixa de ferramentas. Non atopou ningunha cousa máis de utilidade que un martelo e unha chave inglesa. Descartou a chave e regresou á parede da cociña, suxeitando con forza a súa nova arma. Apoiou a man na humidade e, como se apreciase a resistencia da parede coa punta dos dedos, descargou un golpe nunha zona que se lle figurou axeitada. O martelo rebotou e case lle leva a cabeza por diante. Bufou, entre asustado e encabuxado, e agarrouno coas dúas mans para retomar o ataque.

Vinte minutos despois, unha morea de ladrillos, pintura e cal xacía aos seus pés. Ante el, a parede amosaba a silueta do tubo a través da ferida aberta dunha fenda. Exultante pola inminente vitoria, ergueu o martelo para asestar o golpe definitivo. O ferro levou por diante os derradeiros restos de ladrillos e perforou o tubo. Antes de que o puidese esquivar, un chorro brotou directo á súa face. Taponou o furado e, mentres procuraba frear a fervenza, tocou algo que se revolvía no interior do tubo. Por entre os seus dedos asomaron outros dedos e unha man medio podre saudouno, movida por aquela cachoeira repentina. Retrocedeu abraiado, sen poder afastar a vista do membro atascado no burato. Estricou o brazo para o retirar coa axuda do martelo, pero a presión foi a máis e a man saíu despedida. Caeu de cu, berrando como un poseso, e unha fonte de auga e anacos de carne en descomposición verteuse sobre o seu pantalón. Pequenos anacos de carne idénticos á zorza que o avó lles preparaba os domingos cando ían xantar con el.


O segredo

Para cando lle retirou o prato fondo, xa se lle acabaran os monosílabos, mais para cando lle puxo a fonte de zorza con patacas diante, xa nin sequera tiña claro se lle quedaba algo de afecto por eles.

—Ai nena, a que vén esa cara? Pero se é zorza! O teu prato favorito! —espetoulle súa nai, máis por se reivindicar como tal que por animar a filla.

—Grazas, Ma —respondeu forzando un sorriso, antes de agarrar o vaso de auga e baleiralo todo dun grolo para sufocar as arcadas que, ben que mal, conseguira manter a raia ata o de aquela tragando sopa.

A nai colleu o cullerón e procedeu a servir, como procedera sempre. Primeiro o pai, despois o irmán, despois a ela —que malia ser a maior dos fillos non deixaba de ser filla—, e por último, a muller rematou por servirse ela mesma. Sentou, cansa, e todos os membros da familia, menos a rapaza, comezaron a comer coma se viñesen de saír da posguerra. O pai miraba o parte no televisor sen dicir ren, o irmán ollaba o móbil sen dicir nada tampouco, e a nai mantiña a presbicia dos seus ollos ocupada en enfocar sen éxito os anacos de carne que procuraba pescar co seu garfo. A rapaza mirounos, un por un, e descubriu o que sempre sospeitara: que vivía rodeada de estraños. Naquela casa ninguén falaba con ninguén. Ninguén tiña nada que se dicir con ninguén. A ninguén lle importaba ninguén. Baixou a cabeza e xogou cun anaco de zorza no prato, incapaz de levalo á boca. Aqueles eran os seus seres queridos, seica. Segundo todas as convencións sociais que lle aprenderan dende pequena na escola e no catecismo, aqueles descoñecidos formaban parte dela. Eran a súa familia. Pero de súpeto descubriuse pensando que nunca comprendera o que iso, a familia, significaba realmente. Amor? Confianza? Seguridade? Só a súa nai lle notara algo, mais acto seguido metera os fociños no prato e comezara tragar coma unha porca, talmente os outros dous. Eran eses animais cos que as normas lle pedían que compartise o seu segredo? Que se supoñía? Que tiña que soltar os cubertos e anunciar antes da sobremesa que o Suso a deixara empreñada? Ou mellor esperar ao café? Quixo chorar. De pena. De noxo. De frustración. Pero así e todo, non foi capaz. Tiña pensado ir á mesma clínica á que fóra Maite para que lle quitasen aquilo de dentro, mais logo de botar unha ollada á zorza do seu prato volveu sentir unha arcada e sufriu unha epifanía en presenza daquela santísima trindade: pai, espírito santo e fillo amarrado ao móbil. Viuse tendo aquela criatura que lle medraba nas entrañas, mais naquela casa á que non había volver nunca, endexamais o saberían.

 


Source: BIOSBARDIA

2017-11-22T01:39:38+00:00 22 / 11 / 2017|BiosBardia|