‘O lume dentro’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘O lume dentro’

‘O lume dentro’

Lenzaría. DOZO DOMO/FLICKR.

No grupo D, Erica Couto gaña automaticamente tras a retirada do torneo de Tomás González Ahola. O tema é “Lumes e fogueiras”.

O lume dentro

Era unha combinación de raso daquela cor que lle dicían cava, coma o espumoso, cun encaixe ancho recorrendo o bordo en pico que baixaba ata o peito, e unhas puntillas xeitosas, tamén de encaixe, ó longo da basta.

–Que estás a queimar aí, Rafael?

Era o tratante de bois camiño da feira.

–Nada, roupa vella que tiña Amalia nun baúl.

O tratante de bois cheirou negocio e, sen vergoña ningunha, abriu o cancelo e entrou para a eira.

–Pero non a queimes, home! Se non a queres dáma a min, que coñezo un que vai polas feiras vendendo farrapos.

Rafael encolleouse de ombros e botou enriba da roupa uns guizos e uns papeis prendidos.

–Eu fago o que diga a miña muller.

O tratante non o sabía, pero debaixo da combinación, todo enrolado, había un picardías verde claro, curto e aberto polos lados, con cadanseu lazo dun tul suave atado á altura das ancas. Rosiñas bordadas á altura do corazón, e máis encaixe e máis puntillas con rosetas e follas pespunteaban os bordes. E debaixo do picardías, medias de cor e lencería fina, un pano de seda para o pescozo con grandes mapoulas coloradas, unhas luvas brancas de encaixe. A Rafael, coma a moitos homes, este segredos gustábanlle así, con encaixes e transparencias e flores. Gustaba do tacto suave na pel, das teas baixando polo peito, percorrendo as costas, tocando o ventre, as coxas.

Coa punta do caxato o tratante remexeu no monte de roupa que estaba ós pés de Rafael, á espera de acabar no lume. Pescou unha blusa sen mangas, con estampado de lirios e un cordonciño fino que pechaba o colo deixando á vista, cando se puña no corpo, unha gota grande e xenerosa da carne do peito.

-–Ondiá, onde quedou a Amalia que puña isto no lombo, chacho?

Rafael arrepelou a peza de roupa e, collendo o tratante do brazo, levouno ata ó camiño.

–Non é cousa túa.

–Non será, home, non será, pero debeu pasar tempo. A Amalia que  tes na casa é miúda coma un coello, e isto cábeme a min.

O tratante fixo un aceno de saúdo coa man cara á casa. Amalia miraba desde a fiestra da cociña.

–Agora que tes compañía, déixote. Pero –refungou– para a próxima, avisa, home, que eu tamén lle sabería dar uso. Xa me entendes.

Amalia, envolta nun vello gabán de Rafael, encolleita e fría, xa estaba baixando o patín. Camiñou lenta e arrastrando os pés. Arrimouse á fogueira coma buscando quentarse.

–Que fas tan cedo aquí fóra?

–Estou a queimar.

–Todo?

–Todo, si.

Amalia acariñou o brazo teso do home e deu a volta cara á casa de novo. Cando xa non quedaba nada dela, Rafael meteu a man no peto da chaqueta. Quedaba un guecho da perruca loura atado cun lazo violeta, e una floriña bordada arrancada dun viso, e, dentro del, un lume que a brugueira non podía apagar.

Erica Couto.


Source: BIOSBARDIA

2017-11-08T01:55:27+00:00 08 / 11 / 2017|BiosBardia|