‘Neo-zanis’ vs ‘Os nazis da gramática’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Neo-zanis’ vs ‘Os nazis da gramática’

‘Neo-zanis’ vs ‘Os nazis da gramática’

Botas.

Primeira xornada. Grupo D. Clara Vidal contra David Botana. Tema: Nazis.

Os nazis da gramática

A lectura encarna un xeito moderno de escravitude. Desde o primeiro momento no que alguén entra de cheo na técnica dinámica da conversión de letras en significados, comeza unha secuencia ordenada de agudezas imaxinarias ou de reflexións filosóficas –que moitas veces conclúen na mesma morte–. Da proporción de xente que non lle quere dar pulo á fantasía, son moitos os que acaban converténdose en absolutos nazis da gramática: insurrectos das normas populares; fieis dos monográficos especializados no idioma; incansábeis correctores de todas as grallas da rúa, dos xornais, dos libros ou das bocas; asiduos de simposios, congresos e convencións dedicadas á lingua… Pedantes, en definitiva.

Moitos nazis da gramática conflúen na mesma titulación universitaria: Filoloxía. As facultades dos amantes das palabras adoitan posuír tres características básicas. A primeira é que dispoñen dun repositorio inmenso de libros escritos por outros pedantes máis importantes que os que están aínda formándose para selo. Superan con fartura o resto de establecementos dirixidos para gardar libros. A bibliografía almacénase nun depósito ao que non se pode acceder e cuxa representación real non se manifesta nos andeis situados ao libre acceso do público. A entrada á pedantería tamén é un labor arcano para os que comezan; por iso hai segredos, misterios e corredores longos moi escuros. A segunda particularidade esencial implica que, a pesar de que a dependencia estea repleta de deshumidificadores, endexamais as máquinas logran vencer na loita do fedor húmido e desgastado das neuronas que pululan no ambiente. Isto suponse concordante co cheiro típico do coñecemento en descomposición.

A terceira peculiaridade das bibliotecas filolóxicas resulta moi obvia para calquera visitante: eles. Os nazis da gramática caracterízanse por trazos esenciais que os diferencian do resto dos humanos. Eles non precisan corrixir en voz alta cando escoitan unha violación léxica, unha infracción fonética ou unha transgresión perifrástica. Estes espécimes contan cun globo ocular realmente desenvolvido que lles permite forzar, mediante o impulso do nervio óptico, toda a esclerótica externa para esculcar o feito abominábel e atroz coa máxima perspectiva do noxo. Ás veces, este acto acompáñase da man dereita levada ao peito cun xesto violento e rápido e coa harmoniosa abertura da boca ata o nivel da dor nos cóndilos maxilares.

Debido a estas prácticas extremas, son moitos os que morren por desprendemento da retina ou por crebadura da fóvea. Os estudos que os filólogos critican aseguran que un 132% dos nazis da gramática falecen por esgotamento ocular: «a culpa é que len demasiado». Porén, as organizacións interesadas nas verbas decláranse contra as análises ofrecidas e loitan dun xeito absolutista para abolir tanto estes estudos como ás persoas que os realizan porque «non lle engaden nada á sociedade» e porque, ademais, «as súas achegas carecen de calquera trisco de rigor-rigoris». Alén disto, aseveran que de cada 100 estudos amosados en contra do colectivo lexítimo coas letras, 167 non conteñen críticas sostidas con argumentos claros e o 123% están escritos por nenos, cando desde o propio grupo se facilitaron modelos, coñecendo sobradamente a incompetencia expresiva dos enquisadores.

……………………………………………….

Neo-zanis

A cidade dorme mentres Charli e Torque tatúan os seus muros cos símbolos obscenos dun tempo pasado. Están enfadados, un negro marcoulles un gol. Beber, baterse e mal-foder a alguén non pode xa calmar o que levan dentro. Precisan máis.

A súa presa aparece nun caixeiro, envolta nunha vella parka descansando enriba duns cartóns. Ole a ouriños e a viño barato. Un ovo-podre-sorpresa. Torque desexa unha muller, ao Charli dálle igual mentres leve regalo.

A pirola de Torque sae xiringando do axustado pantalón. Sempre gustou de mexar sobre a xente. Charli observa divertido a escena mentres fuma un pito. Ser o cerebro do grupo esixe manterse distante nos preliminares.

O vulto remóvese, unha cara de home asoma entre o pelo. Torque afina a puntaría mentres ri.

—Espertámoste, merda?

O vulto estrícase, un corpo grande sae da parka. O home olla en fite para eles, sen chistar. Non está asustado. O ovo levaba dentro un tolo, a Charlie encántalle o xoguete.

Ao caer da última pinga, o home relambe o bico.

—Tes o ácido úrico polas nubes.

Charli bótase a rir, este tolo vaille alegrar a noite. Torque comeza o partido dándolle algo de lustre ás súas Martens. O home faise unha bóla para encaixar a malleira. O seus risos entrecrúzanse cos exabruptos rabiosos de Torque. Cando este esgota o alento, o vagabundo xírase cara a Charli. O seu mirar dá medo.

—O seu leite sabe igual de mal que os seus mexados?

A Charli xa non lle gusta o agasallo. Torque perde o control e vai a matar pero o home remóvese como un lóstrego. Semella unha besta. Un escintileo no ar, Torque berrando. Logo dun brutal empurrón, Charli nota unha picada no colo, suficiente para que o seu corpo decida ficar quedo. No chan, Torque chora. O sangue sae a chorros, molla ritmicamente o moble do caixeiro. Apenas pasaron cinco segundos.

—Mírao.

O home dá ordes, o coitelo fai que se cumpran. Charli observa o seu camarada: dor, medo, espasmos, o sangue abrollando máis maino a cada golpe de corazón, a inconsciencia, a nada, o fedor.

—Batestes en óso, meus pobres. Notas o dura que a teño? —O alento do home abafa a viño pero o seu pulso é o dunha estatua. O pavor fai presa de Charli.

—Eu… eu… non quero… por favor…

—Xa o sei, xa o sei. Quen quere?

—Por favor…

—Chist… Tranquilo. Mira, como o teu colega xa me alegrou o día vouche dar unha oportunidade. Vas sacar ese bote que levas no peto e vasme debuxar esa cruz que tanto che gusta. Se queda ben linda déixote ir, senón póñote a durmir coa túa moza. Vale?

Charli colle o bote e comeza ese trazo cruzado que tanto o define. Cando remata mírao e, mentres pensa se a cruz está ao dereito ou ao revés, unha salpicadura do seu sangue completa a brocha gorda a súa última grande obra.

—Máis tonto e non naces. —escoita antes de que a nada o leve onda Torque.


Source: BIOSBARDIA

2018-04-12T03:02:08+00:00 12 / 04 / 2018|BiosBardia|