‘Ego’ vs ‘O pozo’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Ego’ vs ‘O pozo’

‘Ego’ vs ‘O pozo’

Terra seca.

Duelo final do Torneo Punto e Coma de Narrativa. Érica Couto fronte a Marcos López Concepción. Tema: ‘Seca’.

O pozo

Cando dividiran o soar entre os dous irmáns, Amador quedara co anaco no que estaba o pozo. Leonora, por ser a menor, escollera primeiro. Preferira o cacho máis grande porque, tendo auga corrente, quen ía precisar dun pozo? Os irmáns fixeron cadansúa casa. Leonora casou primeiro e tivo tres fillos. Amador tardou algo máis. Emparellou con Severina e non xerou. Morreu novo, e terreo, casa e pozo pasaron a mans da muller. E logo, chovidos uns anos, houbo unha seca como non se recordaba na aldea. Enxugáronse as pozas, retearon a auga e empezaron os lumes.

Co nariz pegado á regaña que quedaba entre a persiana baixada e a soleira, Leonora non lle tiraba ollo á cuñada. Severina pasaba as tardes na eira espantando moscas coa man. Seica lle gustaba papar daquel sol que queimaba. «Coma as lagartas», pensou Leonora.

Mentres andaba nestas xeiras, o Tobi achegóuselle picando coas unllas nas baldosas.

–Porco, limpa as patas! Non hai auga para fregar e ti énchesme a casa de terra!

O can rabuñoulle a perna co fociño seco e Leonora apartouno co pé.

–Co ben que nos viña a auga do pozo para regar! Pero mira se ela nos di algo! E usar, non a usa, que a teño de ollo todo o día. Ha de lle chegar co balde que enche pola mañá coa auga da traída. Como non ten fillos! Esta vaime oír!

Leonora saíu e achegouse ó muro que fixera construir para separar o seu do da cuñada. Antes que muro fora cercado de rede, e antes diso, unha liña de aire entre dous marcos de pedra.

–Está todo seco –dixo.

Severina rengueou coa cabeza como dicindo si.

–Temos toda a horta queimada. Isto é un desastre –seguiu.

–Din que vai chover dentro de pouco –terzou a outra.

–E a ti non se che secou a cortiña?

–Non. Queres vela? –e Severina acenou ó único tramo de espazo que o muro non cubría, enriba da arqueta da auga, como invitándoa a pasar.

«Ti tes ganas de me vir foder, cuñadita», pensou Leonora.

–Has de ter pementos, leitugas, tomates –continuou.

–Claro, muller.

–Regas coa auga do pozo, ou?

–Rego, rego.

Severina respondía aos piques da outra co primeiro que lle viña a boca e Leonora, vendo que pouco lle ía tirar do bico, rematou:

Bueno, déixote que sigas a tomar o sol.

Pasaron os días e a seca púxose brava. Leonora fervía cunha única idea: «Eu éntrolle no eido e voulle ao pozo, que o pozo era do meu pai!». Na noite na que os lumes abateron a primeira das aldeas circundantes colleu un caldeiro cunha corda e pasou pola fenda do muro. Ergueu a tapa e botou o balde, que bateu no cu de pedra. Tirouno cara a arriba: nin pinga. Cando o botou por terceira vez empurrárona dentro. Desde o fondo seco viu a cara de lúa de Severina que tapaba a abertura.

–Dixeches que o pozo tiña auga –dixo Leonora, aparvada.

–Tamén che dixen que ía chover.

…………………………………………….

Ego

Coa man na mingarola e a foto de Rosalía dediante, Chiarroni puía cada frase das súas novelas igual que se lle quitan os cantos aos caramelos no ceo da boca. Había un cento de autores, clásicos e contemporáneos, cos que lle funcionaba poñerse quente para que a inspiración prendese na páxina en branco. A habelencia de escribir cunha soa man lle deixaba a outra libre para fretarse e acabar iluminado como un lucecú. Empregando eses modos publicara con Xeraxia. Cando lle rexeitaron o segundo manuscrito chamou o seu editor.

–Non… non… non –O repenico das negativas de Xavier, desde o outro lado da liña, deixaba alongado o eco dos enes–… É unha historia moi bruta.

–É orixinal, non hai cousa así nas librerías –replicou Chiarroni.

–Por algo será –Xavier xa se fatigara da insistencia do escritor–… Mira. Con sinceridade, eh? A outra novela caducou nos palés. Tes que te saber vender, machiño. Ser menos troglodita. Amosarte nas redes para gañar lectores.

–O que tiven foi mala sorte coa crítica –Chiarroni recordaba como en Biosbarnia recalcaran que o seu estilo era de mix de reguetón–. Esta é mellor.

–Claro, e a seguinte será superlativa. Considera o mandado que che fixen. Avísame se tes algo antes do quince.

Colgou enrabechado cavilando no encargo de escribir, para a colección infantil, as aventuras na escola dun Cthulhuiño pequeniño. Cando chegou o día da entrega cativárase no openoffice aberto en canal. Tiña unha seca de ideas. Non fora capaz. Non atopaba o texto. Tampouco lle axudaba imaxinar que a súa novela anterior estaría no Alcampo (oferta 0,50) xunto cos cadernos de colorear para matar o estrés. Coa lentitude dun cascarolo meneaba a pixa repasando retratos de escritores (T. Feixon, Emma Caneiro, Ken Fole…) ata que o gobernou unha sensación de culpabilidade que cheiraba, sen saber por que, a polo con curry. Nunca lle pasara o de quedar sen escribir. O rabo acurrunchouse na palma como un molusco.

Logo dun mes aluado polo problema apareceu a Luísa na porta. Coñecéraa na presentación do seu primeiro libro e a visita colleuno fóra de xogo porque xa había que non falaban. Deulle vergoña que advertise o abandono do piso e entornou a entrada. Ela quería deixarlle un ficus para que o regase porque blablabla… unha chispa barrenou no pozo seco mentres a escoitaba falar dunha viaxe de última hora. Marchou apurada e Chiarroni meteu a planta na biblioteca. Pescou unha fotografía dentro dun álbum. Luísa mais el, xuntos. Daquela estaba namoradísima. O pasado troulaba na memoria. Dobrou a imaxe ocultando un dos dous e comezou o meneo de pirola. Borboriñou a auga na tripa. Sentiu o gozo do nacemento dun conto. Unha idea, aínda pequerrecha, que o enchía. Fitar para si mesmo naquela foto era como enfrontar dous espellos. Escoitou a voz propia. Lembrando o que lle recomendara o seu editor para gañar lectores, asomou en directo a unha xanela de internet amosando o seu quefacer creativo nun vídeo que se espallou entre o gran público.


Source: BIOSBARDIA

2018-06-20T11:58:17+00:00 20 / 06 / 2018|BiosBardia|