‘Cun pouco de amor todo sabe mellor’ vs ‘Asasinado literalmente’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Cun pouco de amor todo sabe mellor’ vs ‘Asasinado literalmente’

‘Cun pouco de amor todo sabe mellor’ vs ‘Asasinado literalmente’

Intestino groso.

Primeira xornada. Grupo B. Adrián Feijoo contra Gabriel Fuentes. Tema: Tripas.

Cun pouco de amor todo sabe mellor

O que máis recordo da miña infancia, os momentos polos que sinto maior saudade, son as comidas familiares que faciamos os domingos na aldea.

Recórdoas coma se mirase o pasado cun caleidoscopio. Porque cambiaban as estacións, a cor dos manteis, o aspecto dos comensais, pero sempre estabamos os mesmos: Pai, Nai, Avó, Avoa, Tía, Tío e Eu.

Falabamos moito e riamos. Era moi divertido.

Moitos chistes e historias graciosas.

Avó contábame sempre a mesma, o miña favorita. Ía dun can e unha xirafa. Xa non sei por que me facía sempre tanta graza pero debía de ser moi boa.

Avoa era a mellor cociñeira do mundo mundial.

O mellor eran as tripas. Tripas con patacas e grelos.

Non é un prato fácil. Pai e Tío teñen que levantarse moi, moi cedo para ir a buscalas. Antes tamén ía Avó pero a idade non perdoaba e había que soportar bastante peso. Iso poñíao de mal humor porque lle encantaba participar. Pobre.

Eu quería axudar tamén pero pouco podía facer cando era neno. Cando crecín e tiven forza para cargar, a cousa cambiou.

Cando volvían, xa de noite, Avoa inspeccionaba o resultado: tiña que dar o seu aprobado ou non cociñaba. Sempre foi unha muller teimuda. Bótoa moito de menos.

Hai que ser meticulosos para que as cousas saian. Sempre.

Se as tripas pasaban o control de calidade limpábanse ben. Esa parte facíaa Eu, dende cativo. Era un traballo de moita responsabilidade, non podía quedar nin unha pinga de sangue nin un rastro de merda.

Non soportaban o sangue.

Mentres tanto, Nai pelaba as patacas e Tía cortaba cebolas e falaban entre elas dos meus estudos ou do caradura do veciño, que lles seguía roubando hortalizas. Tamén se queixaban de que cada ano era máis difícil atopar as tripas, e que ían a peor.

A partir de aquí, Avoa tomaba o control. As tripas tiñan que cocerse durante corenta e cinco minutos, nin un máis, nin un menos. E cambiar a auga dúas veces, porque o cheiro era bastante desagradable, “e así saben mellor”, dicía.

A Avoa era moi sabia. Bótoa moito de menos.

Eran incribles, sen esaxerar. Todos repetiamos unha ou dúas veces e reclamabamos máis desas tripas tan ricas, tan saborosas. Telas na boca era como mastigar o ceo. O sabor da cebola xuntábase co da víscera e un non podía deixar de comer,

comer,

comer,

e comer.

Cando lle preguntaba polo seu segredo para que a comida soubese tan ben, a Avoa sorría e non dicía nada. Mirábanos coa súa expresión benigna, de pura dozura.

Nunca tiven unha resposta, pero quero pensar que en realidade era o amor que lle poñía, e as ganas de unirnos a todos arredor dunha boa enchente.

E se non, mellor mellor que quede coma un segredo familiar, non vaia ser que a xente o descubra e xa non sexa algo especial.

…………………………….

Asasinado literalmente

En Vilabiosbardia ninguén dorme. Remata a andaina do sol cara ao luscofusco neste décimo día e un deles dous vai caer. En común teñen a pucha, as gafas, a barba e unha amizade xurdida na noitábrega compostelá. Adrián contra Gabriel. Gabri contra Feijoo.

As súas sombras estarrícanse ao longo da estrada principal de Vilabiosbardia a medida que o sol se agocha no horizonte tras as montañas de libros. Terman de cadanseu bolígrafo letal con forza, estralando os osiños cos xiros de pulso. Vai chegando a hora de enfrontarse e só pode quedar un.

Manteñen a mirada desafiante, cos ollos medios pechos e os beizos apertados, aínda que nisto pode que o alcol teña algo que ver. Adrián Feijoo aperta máis as pálpebras, intenta enfocar a figura estreita do seu rival, pero un mosaico de vidros etilizados aparece nos seus ollos.O viño fixo da vista de Feijoo un caleidoscopio borroso que apenas enfoca o canizo que ten diante. Mal momento, comeza o duelo.

Gabriel bota a correr pola estrada de papel co bolígrafo en alto. É o teu final, amigo! Feijoo reacciona avanzando, indo ao encontro directo. Non miro un carallo pero algo teño que facer.

Ambos chocan violentamente cos bolígrafos. Gabriel aguanta uns instantes, pero Adrián ten máis forza e consegue derrubalo no chan impoluto. Síntoo, camarada, pero esta batalla é miña. Abalánzase co bolígrafo apuntando ao peito do seu miúdo contrincante. Vouche sacar as miudanzas! Gabriel carrouleou a fume de carozo e o bolígrafo de Adrián quedou chantado no papel da rúa. Merda, hostia, merda! Sorprendido e aínda cos ollos de mosca caneca, fica axeonllado e perplexo. Zas! Hostia! Gabriel alcanzou o pescozo de Adrián nun xesto fugaz. Unha fonte de tinta mesta e negra abrolla polo burato da tráquea. Morre, amigo, morre!! Con violencia crava a súa arma letal no bandullo e abre a porta da víscera verbal. Enchoupadas da tinguidura negra pegañenta comezan a saír órganos de verborrea moribunda. Dor, morte, medo, adeus.

Frío, soidade, inquedanza.

Eterna escuridade.

A alma fuxidía e escribidora de Adrián esvaécese coas últimas raiolas que quecen Vilabiosbardia. Nunca imaxinara que morrería asasinado literalmente.

Ata sempre, meu amigo. Escrito queda no papel un conto de tripas en tinta.


Source: BIOSBARDIA

2018-04-12T03:01:05+00:00 12 / 04 / 2018|BiosBardia|