‘Conquistador’ vs ‘A caída do heroe’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Conquistador’ vs ‘A caída do heroe’

‘Conquistador’ vs ‘A caída do heroe’

CRISTA DO LEONE. TURISMO LAWAL OUTDOOR/FLICKR.

Primeira xornada. Grupo B. Marcos López Concepción contra Sabela González. Tema: Alpinista.

Conquistador

No masacre de Kampa Gintse, acontecido en 1921, mil urdos armados con mosquetes de mecha acabaron coas pernas segadas polas metralladoras do exército ocupante que por razóns de xeoestratexia franqueou os novos territorios co seu equipo de recoñecemento trigonométrico. Desde o altiplano de Lagma Pa os militares computaron nove curutos por riba dos oito mil metros, e celebraron con foie-gras e champaña Montebello, que o que denominaron como pico XX sería, moi probablemente, o máis alto do mundo.

Só tres días despois desta descuberta o representante sobre o territorio da Geographical Society, o tenente Ruskin Havergal, recibe a orde de posuír a montaña para rexistrar o fito nos libros de historia. Ruskin considérase a si mesmo un romántico e aínda que acepta os mandados con disciplina marcial, aventúrase nas zonas brancas dos mapas como quen entra nas paisaxes que se soñan, porque confía que o Imperio traerá, chegado o momento, a recompensa económica que lle permita escribir poemas á beira dun lago con casa de campo.

Na hora decisiva de enfrontar a escalada o tenente monta nun boi laúdo e manda que o séquito de portadores urdos cargue co material pesado. A foto que anos despois se empregaría para ilustrar esta expedición sería a de Ruskin enriba da besta sinalando co dedo índice unhas montañas que entre os cúmulos deixan entrever a refulxencia dos glaciares, as arestas e as sombras cortantes.

O xeo duro facilita unha ascensión rápida e permite fixar os campamentos. O monzón aparece nos sete mil metros. Ruskin e tres soldados máis aínda roben un treito e arman a tenda para pasaren a noite deixando dous portadores máis abaixo. O vento frío recrúa (menos cincuenta graos) e quedan confinados. Estar dentro da tenda non evita que se lles rechumen orellas, nariz e dedos. Antes de amortecer nun sono doce comen os espaguetes cristalizados das latas Heinz que o fornelo non consegue quentar.

Havegal esperta cunha tose violenta que lle desprende algo das entrañas. Fáltalle osíxeno. Trousa pola boca o que cre un corazón diminuto e xeado. Cheo de pánico sacode os compañeiros pero están tesos e non abren os ollos. Foxe da tenda para descamiñarse na xistra cegadora e só a fortuna o fai topar cun portador saído da nada. No campamento base recíbeno con xúbilo. Turran del os seus dous portadores. Nun exame urxente compróbase que no peito do tenente rexorde un latexar miúdo. Pero son os dedos, tan negros que semellan mollados en tinta, os que hai que cortar nunha operación que non pode ser postergada.

Amaina nos días que seguen. Ruskin recupérase e cando ten ánimo fai chamar polos portadores aos que lles debe a vida. Son apenas dous mozos de miradas feras que o escoitan e marchan sen despegar os beizos. Dilles “O XX vai ser meu”. Quere erguer o furabolos pero cae na conta de que agora que a súa man é un toco xa non pode apuntar cun xesto digno cara á montaña.

………………………………………………………………

A caída do heroe

Recoñecérono grazas a aquela tatuaxe horrenda. Despois de máis dunha semana buscando nel, esculcando baixo a neve e o xeo a pesar do duro clima, as tetas da bailarina hawaiana que levaba no bíceps foron o que delatou a súa presenza baixo o xeo.

Eu fun a última en achegar o rostro á fenda e chiscar o ollo contrario para ver ben o interior do xeo que o ocultaba. O resto da partida de rescate comezaba xa a baixar da montaña. Foran días esgotadores para todos. Cubriramos unha parte considerable da montaña, a miña montaña, a que tan ben coñecía. Diego tamén a coñecía, a dicir verdade, pero só por fóra. Non respectou os seus segredos, grotas e gretas, non respectou o inverno máis xélido dos últimos anos. Poida que pensase que aqueles bíceps inchados e cubertos con tetas hawaianas o facían invencible. Pensou mal.

Os restos das últimas raiolas do solpor rebotaron na superficie cristalina que cubría as pedras da montaña e alumeárono na súa prisión cunha luz case divina. Detrás miña, unha man procurou o meu ombreiro para me transmitir unha comprensión que non necesitaba.

–E pensar que ti o viches caer, vaia susto debiches levar, miña pobre.

Asentín ao tempo que tragaba con disimulo un lene riso e busquei os ollos baixo o xeo. Estaban aínda abertos, aínda inzados de sorpresa. A man suspiroume e apertoume de novo o ombro con sentimento.

–Diego sempre foi un valente, seguro que sabía de alguén que andaba perdido, seguro que te andaba a buscar…

Baixo o xeo, o cadáver sufrirá aquela boca ridiculamente aberta até que chegue o desxeo. Diego estará sorprendido até a primavera. Logo xa me encargarei eu de sacar o lixo da miña fermosa montaña.


Source: BIOSBARDIA

2018-04-12T03:05:19+00:00 12 / 04 / 2018|BiosBardia|