Café

Neste noso recuncho,o refuxio que nos protexe do mundo exterior, sona “Slow Dancing in a Burning Room´´ de John Mayer na vella radio, mentres me miras poñer a cafeteira no lume.
Miro para ti de esguello, quietiña. Teus ollos, antes eléctricos, agora seguen amodiño as miñas mans,que preparan duas cuncas. Escoito a tua respiración ,cada vez mais acompasada.
-Non te apures .
-Descansa agora.
-Sei,sabémolo os dous, que si as cordas non te suxeitaran á cadeira , estarias apertada a min,agradecéndome que nunca máis terás que pronunciar unha palabra. Falar é agoniante . Libereite. Agora ,a túa lingua ,ainda quente, dorme no peto do meu pantalón ,e ti, bañada en suor e sangue ,agardas polo café.
-Seguro que a ti préstache cargado…e a min,fervendo, mesturado coa pel do teu lombo.
Asubía a italiana, ti tremes.
Por que choras? Emocionaste…?….Miña alfaia,ainda temos noite por diante…

2017-11-19T14:17:06+00:00 19 / 11 / 2017|6º Concurso de Micro-Relato - Adulta, Sin categoría|

6 Comentarios

  1. Antonio Dieguez 5 Decembro, 2017 en 5:31 p.m.- Responder

    Buenísimo

  2. Antonio Dieguez 5 Decembro, 2017 en 5:39 p.m.- Responder

    Estupendo!!

  3. Eva Díaz 5 Decembro, 2017 en 6:27 p.m.- Responder

    Arrepiante!!!

  4. Nervi 5 Decembro, 2017 en 8:16 p.m.- Responder

    Si señor, un relato no que o pulso narrativo vai increscendo magníficamente.Engancha.Parabéns

  5. Nervi 5 Decembro, 2017 en 8:21 p.m.- Responder

    Lendoo lembroume aol estilo de Edgar Allan Poe.En poucas palabras mantén o misterio cun xeito moi elegante e preciso. Moi ben,Juan.

  6. Pili 5 Decembro, 2017 en 8:30 p.m.- Responder

    Brutal!!!!

Deixe o seu comentario