‘Bucle’ vs ‘Esas flores vermellas’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘Bucle’ vs ‘Esas flores vermellas’

‘Bucle’ vs ‘Esas flores vermellas’

Lúa gris. PEXELS.

No grupo C nesta terceira xornada asistimos ao duelo entre Marcos López e Sabela González sobre o tema: “Tempus fugit”.

Esas flores vermellas

Era unha idade rexa a que tiñas naqueles anos cando os acontecementos máis escuros abrochaban como flores vermellas.

 

Chegada a vellez precipítase o tempo no teu dormitorio voraz de enfermo. A caída inevitable fai unha única concesión permitindo que a memoria impoña unha leve resistencia, que recupere desde o pasado unha lembranza para darlle sentido a toda unha vida. Comezas unha vez máis a rememorar algo importante e durante un intre perdes o fío. Desvías o discurso. Atopas recunchos que atrasan o final, paras en mansas canellas do pasado, retrocedes nalgún sendeiro, saboreas un recordo que non vén ao caso pero cóntalo igual, mentres o que intentabas dicir nun principio se posterga e cansas a ouvinte, unha asistenta social que se despide até o próximo luns. Nunca escoita esa parte na que estabas disposto a confesar o que foi que enterraches no xardín cando eras novo e sempre era primavera.


Bucle

…abro a porta do armario amodiño e boto unha ollada triunfal en derredor antes de me atrever a saír. A madeira do chan, tan vella coma a casa toda, renxe ao pousar o pé sobre as táboas mentres saio, paseniño e con cautela, de debaixo das escaleiras, daquel oco escuro no que se agocha o armario da planta baixa. Os sons que me estartelaron, penso, soaron preto deste vestíbulo.

Nesta semiescuridade non son quen de ver o paragüeiro de latón e reprimo un grito de dor ao darlle coa deda pequena do pé esquerdo. Boto a man ao pé instintivamente e fállame o equilibrio. Recupéroo axiña, agarrando o pasamáns, pero segundo o fago temo que o intruso oíse o golpe na madeira e conteño a respiración sen me mover.

De novo, soan pasos. Agora, no primeiro andar, acompañados de novos sons que me confirman que o intruso non está só na miña imaxinación. Non sei como chegou ao piso de arriba, pero aí está, xirando unha maneta, abrindo unha porta vella que gralla coma un corvo.

Sabe que estou aquí, de nada me serve disimular. Debería encerralo onde está antes de chamar a policía, así que subo as escaleiras e corro cara ao fondo do corredor, dende aló viñan os sons. Si, seguro que era alí pero, cando chego, o cuarto está baleiro agás pola máquina de coser e o armario do avó.

Óioo de novo. Un rechío do chan, de volta na planta baixa, logo uns pasos lentos e siseantes. Soa unha especie de badalada de campá grave, seguida dun golpe xordo na madeira. Teño que volver ao armario, desta volta descubrireino.

Xiro a chave da porta do armario e ábroo. Enrúgaseme o rostro todo co rechío da bisagra. O armario cheira a naftalina e a humidade. Así é máis sinxelo: o cheiro lémbrame o avó. Os pasos soan agora rápidos e sen disimulo e oio como se achegan. Na completa escuridade, repito nun murmurio aquelas palabras súas que tanto me custou crer. «Se apertas os ollos moi forte», dixera o avó, «e apertas os xeonllos tamén moi forte e de verdade pensas en escapar, un armario levarate ao outro e enganarás o tempo por uns minutos». Aperto o corpo todo, quero escapar, penso de verdade en escapar, pecho os ollos con forza e un segundo despois…


Source: BIOSBARDIA

2017-11-08T01:55:47+00:00 08 / 11 / 2017|BiosBardia|