‘A raedeira’ vs ‘Introito a boca pecha’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘A raedeira’ vs ‘Introito a boca pecha’

‘A raedeira’ vs ‘Introito a boca pecha’

Cantís de Ortegal. CARLINHOS75/FLICKR.

Semifinal entre Lois Z e César Lorenzo Gil baixo o tema ‘Cantos non rodados’.

A raedeira

Aquel día Xaquín marchou para a escola con máis peso na carteira que de costume. Levaba consigo unha pedra que atopara seu pai no buraco onde estaban facendo a casa nova. Tiña o recado o rapaz de preguntarlle á mestra que valor podía ter o tal croio entallado. O pai de Xaquín non tiña o bacharelato, mais era can vello dabondo para xogar sen ensinar as cartas, por iso lle dixo ó fillo que contase que a pedra a quitara el, o neno, do pedrullo que trouxera un camión.

Cando Xaquín a amosou na clase foi coma se botase un feitizo. Os seus compañeiros quedaron aparvados mirando para ela. Dona Clodia, abraiada, explicoulles que esa pedra fora un utensilio de traballo da xente que vivira no Paleolítico, había máis de cen mil anos. A mestra foi á biblioteca por un libro e no resto da clase trocou as ciencias sociais pola prehistoria. Os rapaces facíanlle preguntas a Xaquín. “Onde a viches?” “Que vas facer con ela?” “Hostia, como mola o que atopou o Quini!” Ata os favoritos da mestra rogaban por un anaco da súa atención, que Xaquín lles concedía orgulloso.

“Mirade como se parece á do debuxo”, dixo Dona Clodia, “é unha raedeira”. E era certo, era cuspidiña á imaxe do libro. “Unha raedeira!”, berrou Xaquín emocionado. Pasaba os dedos con agarimo por onde lle sacaran as lascas, coma se fose unha cicatriz recente.

Na escola non se falaba doutra cousa que non fose da raedeira do Xaquín. Xaquín o espelido, Xaquín o afortunado, Xaquín o Indiana Jones. Chovía, e corría Xaquín rúa abaixo apertando o libro de historia prestado contra o peito para que non se lle mollase. Gustáballe sentirse importante, ninguén o tratara daquel xeito.

Contoullo todo ó pai, que peneirou a información a través do seu filtro de cu pelado. Polo entusiasmo co que falaba o neno comprendeu que alguén ía acabar metendo os fociños no asunto e descubrir a verdadeira orixe do achado arqueolóxico. E entón, adeus á casa nova. Díxolle ó rapaz que o fixera moi ben e reclamou o pelouro de volta. Partiuna en anacos co martelo no chan do pallote. Para asegurarse a lealdade do seu fillo rebuscou entre as ferramentas e premiouno cunha navalliña. “Gústache? Pódela levar no peto e non te cortas”. Ante a falta de resposta o pai fitou para Xaquín, pero non foi quen de descifrar a expresión da súa cara. “Pero non vaias laretar nada disto, estamos? Estamos, Xaquín?”.

Ó día seguinte un compañeiro preguntoulle a Xaquín pola raedeira. Se a traía con el, se podía vela outra vez. El cortouno en seco. “Tireina ó río”. O rapaz insistiu, gabándoo para amolecerlle a vontade. “Era só unha pedra de merda! Unha pedra de merda que fixeron uns monos de merda! Es ti un mono? Eh? Élo? Es un moniño?” Ó entrar na clase devolveulle o libro á mestra. O tempo das raedeiras rematara.


Introito a boca pecha

Por fin acabara a xornada na sala de concertos. A apoteose final do Nazón de Breogán, de Breogaaaaaaaaán non puido tapar o desastre do prácido luaar. Mentres se desmaquillaba no camerino non daba tirado da cabeza os desafinados do rudo encono e dos imbéciles e escuros. Recordou as poucas caras que lle deixou adiviñar a forte luz dos focos nas butacas de diante. Caras aburridas, ollos de sono. Enormes bolsas de patacas fritas con sabor a polbo.

Cando saíu empezaba a tormenta. Non tiña paraugas pero se non bulía perdería o bus. O parque de atraccións soaba a ferruxe. O vento azoutaba as velas rasgadas dos barcos de Ith no estanque central. A chuvia apagou os fachóns dos irmandiños fusquenllos que iluminaban o xardín da tirolina. Un relampo alumeou as ruínas da torre da Frouseira, facendo brillar os raís branquiazuis do Tren da Historia. Xa apenas quedaba ninguén. Unicamente Carolo, o reconquistador de Vigo, que corría sorrindo, protexéndose co enorme martelo que todas as tardes abatía a porta de Gamboa.

Doíalle a gorxa. Xa non facían efecto nin a clara de ovo crúa nin o exvoto a san Brais. Apertou a bufanda ao redor do pescozo. Castelao e o rei García compartían un pito baixo a Montaña Rusa do Galeguismo. Non dicían que quedara libre unha praza no ballet das Cantigas de Santa María? Talvez podería entregar o seu currículo.

Na cancela, o Piloto, xa de paisano, axúdáballe a María Pita a desamalloar o xustillo. De fondo sentíase a voz do Cacique queixándose da baixa entrada perante a sombra alongada de Rosalía de Castro. Mellor non cruzarse con el. Calquera día traeríalle a carta de despedimento.

Na parada coincidiu con María Castaña, cos ollos chorosos. Contoulle que acababa de cortar co máis louro dos Mártires de Carral.

Ao chegar á casa, espiuse e meteuse na ducha. O cuarto de baño escondeuse na néboa. O ritmo da alcachofa de metal deulle o pé que necesitaba. Agora si. Aquel introito a boca pecha quedoulle perfecto. As cordas vocais vibraron liviás coma a serea dos Mariño. Todos os piñeiros da Brigantia estaban a fungar naquel apartamento. Nin os cons da Artabria habían reproducir tan ben a acústica coma aquelas paredes de azulexo. A auga repenicaba sobre as súas pálpebras mesturándose coas bágoas.


Source: BIOSBARDIA

2017-12-05T23:56:07+00:00 05 / 12 / 2017|BiosBardia|