‘À la maison par la cheminée’ vs ‘Singularidade’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘À la maison par la cheminée’ vs ‘Singularidade’

‘À la maison par la cheminée’ vs ‘Singularidade’

Pesadelos. MICHAEL WILECZEK/FLICKR.

Duelo final entre Lois Z e Pablo Fernández Barba ao redor do tema ‘Soños’. Deste “combate” sairá o primeiro campión do torneo de duelistas de Biosbardia.

Singularidade

O ancián protagonista desta historia espertou cunhas flores vermellas no seu vaso dos dentes. Quen as trouxera estaba sentado na cadeira das visitas, que durara virxe vinte e cinco anos. Nos ollos daquel home de mediana idade xeaba un inverno infinito. Semellaba unha pantasma chegada de tempos remotos, un corvo de mal agoiro. O vello sacou un revólver de debaixo da almofada. O visitante mollou os beizos e disparoulle unha frase.

–A mamá sempre dicía que saín a ti.

Un recordo cravóuselle coma unha espiña na gorxa. O cano da arma vacilou. Deseguido meteu o alongado cilindro da arma na boca e apertou o gatillo. Non houbo detonación.

–Seica che descargaron os collóns.

A man aberta daquel home amosou os seis proxectís furtados. A frialdade do seu mirar superaba a do metal que lambía a lingua do profesor de física xubilado.

–É un pouco tarde para pórse a tocar esa harmónica, papá.

O fillo ergueuse da cadeira e o cuarto encolleu. O pai afundiu no colchón. El, xigantesco, achegouse ó leito. Unha boca inmensa enchía a habitación.

–Non te vou foder.

O científico apertou as sabas. A cama era un curro e el figurábase un cocho que agardaba a súa quenda.

–Vésme matar.

O fillo encrequenouse ó seu carón. Pasoulle a man a seu pai polo pelo nunha caricia desprovista de afecto. Era unha araña pousada na súa arañeira. Debaixo da cama había un penico cheo dun mexo laranxa e fedorento.

–Din que perdiches moito da cabeza. Que non te acordas nin do teu nome e andas todo o día atordado. E eu soño contigo todas as noites, papá. Revivo aquel día coma se vivise nun bucle. Quen con nenos se deita… sabes como esperta, papá? Sabes ti como esperta un dese pesadelo?

–Eu non sabía que ía rematar así. Non fun eu quen… Foi un demo… Quen ía imaxinar que… Por que estás aquí?

–Nostalxia do sangue, talvez. Ou, se cadra, vin mudar a nosa historia. Non dicías naqueles libros que escribiches de novo que un podía viaxar adiante e atrás no tempo a través dun buraco negro? Este cuarto é un deses buracos negros, papá. Só tes que espertar.

A cama fíxose de matrimonio. O asilo, un chalé. O ancián perdeu as engurras. Das paredes colgaban diplomas. O seu fillo pequeno xogaba cunha caixa no chan, el levaba posto o seu gran pelello negro. A muller ía estar na praia ata o mediodía. El estaba frustrado, pensaba no preto que estaba de algo grandioso que non daba chegado. Mandara vir o seu fillo ao cuarto, non recordaba a razón. Parecíalle que

–Papá, ti que querías ser de maior?

De golpe recordou o seu futuro. Foi como dormepestar dun soñadelo, restou párvulo, ramplando a segunda papeldimensión á velocisitude da luz. O universo colapxiu sobre el coma un saco de patacas cuántico, alí mesmo, diante do neno spaguetizado al dente, nun negro estaurido de felicidade e raios gamma.


À la maison par la cheminée

Enchoupado en alcol e olor a carne, David deixouse levar por entre a escuridade ata dar coas contras da fiestra da cociña. Podería ter escollido calquera outra para ollar, a da sala, que era máis grande e cómoda, pero coma as outras veces volveu escoller a da cociña. A presenza do forno de leña, pensaba, xustificaba o cheiro a carne asada que carretaba incrustado nas ventas e nos miolos as vinte e catro horas do día, e dalgún xeito dotaba a escena dun realismo maior. Iso, segundo el, facía que o soño durase máis. Malia todo, a esas alturas David estaba xa tan afeito a refuxiarse naquel reduto de paz que nin sequera tivo que pensar que contras abría: limitouse a empurralas para contemplar, quen sabe se por última vez, o patio da que fora a súa casa, e agardou a que comezase a representación á que se vira reducido o sentido da súa existencia macabra.

Non tardou en aparecérselle Eva no lugar de sempre, apoiada contra o marco do portalón do palleiro, co pelo recollido nun pano bordado de flores e o corpo embutido en roupa de faena. Allea á presenza do seu home, pasaba o brazo pola fronte para secar a suor que lle escorrentaba e perdía a mirada nos outeiros do horizonte, co aceno canso dunha xornada de traballo calquera. Daquela, fieis ao guión, Sara e o pequeno Saúl saíron correndo por entre as saias da súa nai cun pau na man, perseguindo unha pava desplumada que fuxía do escenario con paso extravagante, mentres Eva loitaba por lles berrar unha rifa mal disimulada embaixo da gargallada de felicidade que lle enchía a boca e que David non conseguía ouvir. De feito, había meses que esquecera como soaban as súas voces. Por iso organizaba o pase aquel, para non esquecer tamén as súas facianas. Sabía que nada de aquilo era real, sabía que os seus fillos marcharan tras a porta de aceiro do número catro e que a súa dona marcharía por calquera das outras tres, pero así e todo sorría, satisfeito pola certeza de conservar aínda as súas imaxes vivas na cabeza.

Entón, sen aviso previo, as contras da fiestra pecháronse de golpe, a súa familia volveuse converter en cinzas, e o pobre David espertou sobre un montón de sacos de palla húmida, rodeado de botellas baleiras de vodka. «Merda, home, esperta dunha puta vez!», escoitoulle berrar a Iossef segundo loitaba por esquivar as súas patadas, «Érguete, que temos traballo!». Atordado, borracho e incapaz de pórse de pé pola súa conta, David protestou tatexando que el xa rematara a súa quenda mentres o seu compañeiro o arrastraba polo corredor adiante. «Non me amoles, ho, que esta noite chegaron dous convois cheos de húngaros e hoxe dobramos todos. Veña, bule, que xa nos reservei sitio diante do número catro e aínda nolo van quitar». E así, ben que mal, conforme por ter que cargar só cos corpos dos máis pequenos, David entrou de volta no pesadelo.


Source: BIOSBARDIA

2017-12-21T01:15:32+00:00 21 / 12 / 2017|BiosBardia|