‘À la maison par la cheminée’ vs ‘O soño de Brais’

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘À la maison par la cheminée’ vs ‘O soño de Brais’

‘À la maison par la cheminée’ vs ‘O soño de Brais’

Pesadelos. MICHAEL WILECZEK/FLICKR.

Duelo final entre Lois Z e Pablo Fernández Barba ao redor do tema ‘Soños’. Deste “combate” sairá o primeiro campión do torneo de duelistas de Biosbardia.

ACTUALIZACIÓN DO 27 DE DECEMBRO DO 2017: Por motivos que só poderemos desvelar unha vez se coñeza o nome dos autores de cada relato, o texto titulado ‘Singularidade’ deixa de competir na final. O día 2 de xaneiro publicaremos o relato que o substitúe. Pregamos desde Biosbardia aos participantes e “comentaristas” do torneo de duelistas que volvades emitir o voso xuízo crítico e voto entre os días 2 e 6 de xaneiro. Pedímosvos desculpas e agradecemos a vosa comprensión.

ACTUALIZACIÓN DO 3 DE XANEIRO DO 2018: Reiniciamos o período de comentarios e votación da final do torneo. Os participantes teñen até o 10 de xaneiro ás 23h59 para emitirdes os vosos votos.

 


À la maison par la cheminée

Enchoupado en alcol e olor a carne, David deixouse levar por entre a escuridade ata dar coas contras da fiestra da cociña. Podería ter escollido calquera outra para ollar, a da sala, que era máis grande e cómoda, pero coma as outras veces volveu escoller a da cociña. A presenza do forno de leña, pensaba, xustificaba o cheiro a carne asada que carretaba incrustado nas ventas e nos miolos as vinte e catro horas do día, e dalgún xeito dotaba a escena dun realismo maior. Iso, segundo el, facía que o soño durase máis. Malia todo, a esas alturas David estaba xa tan afeito a refuxiarse naquel reduto de paz que nin sequera tivo que pensar que contras abría: limitouse a empurralas para contemplar, quen sabe se por última vez, o patio da que fora a súa casa, e agardou a que comezase a representación á que se vira reducido o sentido da súa existencia macabra.

Non tardou en aparecérselle Eva no lugar de sempre, apoiada contra o marco do portalón do palleiro, co pelo recollido nun pano bordado de flores e o corpo embutido en roupa de faena. Allea á presenza do seu home, pasaba o brazo pola fronte para secar a suor que lle escorrentaba e perdía a mirada nos outeiros do horizonte, co aceno canso dunha xornada de traballo calquera. Daquela, fieis ao guión, Sara e o pequeno Saúl saíron correndo por entre as saias da súa nai cun pau na man, perseguindo unha pava desplumada que fuxía do escenario con paso extravagante, mentres Eva loitaba por lles berrar unha rifa mal disimulada embaixo da gargallada de felicidade que lle enchía a boca e que David non conseguía ouvir. De feito, había meses que esquecera como soaban as súas voces. Por iso organizaba o pase aquel, para non esquecer tamén as súas facianas. Sabía que nada de aquilo era real, sabía que os seus fillos marcharan tras a porta de aceiro do número catro e que a súa dona marcharía por calquera das outras tres, pero así e todo sorría, satisfeito pola certeza de conservar aínda as súas imaxes vivas na cabeza.

Entón, sen aviso previo, as contras da fiestra pecháronse de golpe, a súa familia volveuse converter en cinzas, e o pobre David espertou sobre un montón de sacos de palla húmida, rodeado de botellas baleiras de vodka. «Merda, home, esperta dunha puta vez!», escoitoulle berrar a Iossef segundo loitaba por esquivar as súas patadas, «Érguete, que temos traballo!». Atordado, borracho e incapaz de pórse de pé pola súa conta, David protestou tatexando que el xa rematara a súa quenda mentres o seu compañeiro o arrastraba polo corredor adiante. «Non me amoles, ho, que esta noite chegaron dous convois cheos de húngaros e hoxe dobramos todos. Veña, bule, que xa nos reservei sitio diante do número catro e aínda nolo van quitar». E así, ben que mal, conforme por ter que cargar só cos corpos dos máis pequenos, David entrou de volta no pesadelo.


O soño de Brais

Cada vez que arrastro o carriño polo corredor dos lácteos do Carrefour, a miña peregrinación alimenticia fai unha parada na sección dos queixos de cabra e mesturas. E eu, que non como queixo, remexo a fondo entre o xénero na busca de algo que me recorde o pequeno Brais e o seu soño para poder virarme de súpeto e dicirlle á miña dona: «Mira este queixo, Paloma! É o queixo de Brais!». A escena nunca será tan memorable como me figuro. De seguro que ela, tantos anos despois, xa non se acorda de Brais.

Brais tiña doce anos e estaba en primeiro da ESO. Aquel ano eu dáballe clase de Xeografía e Historia como profesor substituto en Muros. Pero Brais só pensaba nunha cousa, en queixo de cabra. El quería dirixir a máis grande queixería do país. «Para que me serve estudar a democracia ateniense, profe? Eu só quero facer queixo». Ás veces víñame con preguntas así. Eu retrucáballe con que para ser un bo empresario tiña que estudar moito e ir á universidade pero non había quen o movese, el só quería facer queixo. O Doval, o profesor de matemáticas, sabía captar moi ben a súa atención. Sempre metía algunha cabra nos enunciados dos problemas. «A ver, Brais, se tes 150 cabras e queres aumentar a produción nun 50%, cantas cabras máis precisas?», preguntoulle unha vez. Brais respondeu que el sabía aumentar a produción de leite sen mudar o número de animais da explotación, todo dependía do número de crías que tivesen ó ano. O Doval, co seu doutorado en económicas, non sabía nada sobre a industria do queixo.

Brais non facía os deberes, non estudaba e non atendía na clase. Non lle interesaba nada que non fosen os queixos de cabra, tenros, curados ou semicurados. Unha vez conseguín que fixese un traballo de clase e entregou vinte páxinas manuscritas que viñan sendo o plan de empresa da súa futura queixería, incluíndo un estudo de viabilidade económica a cinco anos. Non sei que foi de Brais despois de marchar eu de Muros. O pedagogo quería atrasalo un ano porque o neno non coñecía os contidos básicos das materias do curso. No exame final de Xeografía e Historia eu púxenlle un cinco malia que non respondera ben ningunha pregunta.

Ás veces véñenme arrebatos de desacougo, sáenme do fondo da barriga e chéganme ó peito. Pásame sobre todo cando miro os queixos no Carrefour e non atopo o de Brais. Entón ó chegar a casa vou onda o meu fillo, que ten a idade do Brais cando eu o coñecín, e pregúntolle que quere facer de maior. El encóllese de ombros e continúa cos seus xogos sobre a alfombra. «Non sei, papá, calquera cousa», adoita dicir. Non sabes a tranquilidade que me dan esas palabras.


Source: BIOSBARDIA

2017-12-21T01:15:32+00:00 21 / 12 / 2017|BiosBardia|