‘À la maison par la cheminée’ (á espera de relato rival)

Inicio/Blogs/BiosBardia/‘À la maison par la cheminée’ (á espera de relato rival)

‘À la maison par la cheminée’ (á espera de relato rival)

Pesadelos. MICHAEL WILECZEK/FLICKR.

Duelo final entre Lois Z e Pablo Fernández Barba ao redor do tema ‘Soños’. Deste “combate” sairá o primeiro campión do torneo de duelistas de Biosbardia.

ACTUALIZACIÓN DO 27 DE DECEMBRO DO 2017: Por motivos que só poderemos desvelar unha vez se coñeza o nome dos autores de cada relato, o texto titulado ‘Singularidade’ deixa de competir na final. O día 2 de xaneiro publicaremos o relato que o substitúe. Pregamos desde Biosbardia aos participantes e “comentaristas” do torneo de duelistas que volvades emitir o voso xuízo crítico e voto entre os días 2 e 6 de xaneiro. Pedímosvos desculpas e agradecemos a vosa comprensión.

 


À la maison par la cheminée

Enchoupado en alcol e olor a carne, David deixouse levar por entre a escuridade ata dar coas contras da fiestra da cociña. Podería ter escollido calquera outra para ollar, a da sala, que era máis grande e cómoda, pero coma as outras veces volveu escoller a da cociña. A presenza do forno de leña, pensaba, xustificaba o cheiro a carne asada que carretaba incrustado nas ventas e nos miolos as vinte e catro horas do día, e dalgún xeito dotaba a escena dun realismo maior. Iso, segundo el, facía que o soño durase máis. Malia todo, a esas alturas David estaba xa tan afeito a refuxiarse naquel reduto de paz que nin sequera tivo que pensar que contras abría: limitouse a empurralas para contemplar, quen sabe se por última vez, o patio da que fora a súa casa, e agardou a que comezase a representación á que se vira reducido o sentido da súa existencia macabra.

Non tardou en aparecérselle Eva no lugar de sempre, apoiada contra o marco do portalón do palleiro, co pelo recollido nun pano bordado de flores e o corpo embutido en roupa de faena. Allea á presenza do seu home, pasaba o brazo pola fronte para secar a suor que lle escorrentaba e perdía a mirada nos outeiros do horizonte, co aceno canso dunha xornada de traballo calquera. Daquela, fieis ao guión, Sara e o pequeno Saúl saíron correndo por entre as saias da súa nai cun pau na man, perseguindo unha pava desplumada que fuxía do escenario con paso extravagante, mentres Eva loitaba por lles berrar unha rifa mal disimulada embaixo da gargallada de felicidade que lle enchía a boca e que David non conseguía ouvir. De feito, había meses que esquecera como soaban as súas voces. Por iso organizaba o pase aquel, para non esquecer tamén as súas facianas. Sabía que nada de aquilo era real, sabía que os seus fillos marcharan tras a porta de aceiro do número catro e que a súa dona marcharía por calquera das outras tres, pero así e todo sorría, satisfeito pola certeza de conservar aínda as súas imaxes vivas na cabeza.

Entón, sen aviso previo, as contras da fiestra pecháronse de golpe, a súa familia volveuse converter en cinzas, e o pobre David espertou sobre un montón de sacos de palla húmida, rodeado de botellas baleiras de vodka. «Merda, home, esperta dunha puta vez!», escoitoulle berrar a Iossef segundo loitaba por esquivar as súas patadas, «Érguete, que temos traballo!». Atordado, borracho e incapaz de pórse de pé pola súa conta, David protestou tatexando que el xa rematara a súa quenda mentres o seu compañeiro o arrastraba polo corredor adiante. «Non me amoles, ho, que esta noite chegaron dous convois cheos de húngaros e hoxe dobramos todos. Veña, bule, que xa nos reservei sitio diante do número catro e aínda nolo van quitar». E así, ben que mal, conforme por ter que cargar só cos corpos dos máis pequenos, David entrou de volta no pesadelo.


Source: BIOSBARDIA

2017-12-21T01:15:32+00:00 21 / 12 / 2017|BiosBardia|